Wie?

Het is bijna zover: over twee dagen zijn de verkiezingen. En ondanks alle (soms terecht) commentaar op de makkes van het systeem, blijft het een onwaarschijnlijk voorrecht om te mogen kiezen wie in Nederland in het parlement komen. Dus ja, dit wordt wéér een stukje om je te bewegen in elk geval te gaan stemmen… (maar lees toch even door!)

De afgelopen weken ben je in de debatten, op de flyers en in de gesprekken op straat doodgegooid met meningen en standpunten. Wat er moet gebeuren met de arbeidsmarkt, met schoolklassen, kolencentrales en de zorg. Wat we vinden van het Wilhelmus in de klas en van vluchtelingenopvang, asfalt en de pensioenleeftijd. Soms ging het over wie de premier moet worden, of over de toon van het debat. Maar eigenlijk ging het maar heel weinig over wié je nou eigenlijk kiest…

Effectief

Er zijn meerdere redenen waarom ik een jaar of 10 geleden lid werd van D66. Maar de belangrijkste reden legde ik al eens eerder uit: ik vind het belangrijk om lid te zijn van een partij die altijd en over alles de discussie aangaat. Waarvoor niets taboe is. Of “zo doen we dat nou eenmaal”. Dat er altijd iemand in mijn fractie is die nog even dóórvraagt waarom we dat ook alweer willen is soms heel vermoeiend maar ook geruststellend: het zorgt ervoor dat ik weet dat bij D66 ook die punten in goede handen zijn die nu nog niét in de verkiezingsdebatten en -programma’s aan de orde komen. Het maakt ook dat D66 de meest effectieve kamerleden van de afgelopen kabinetsperiode heeft (nee, dat zeggen we niet zelf, maar dat kun je lezen op Haagse Feiten) – er wordt draagvlak gezocht en net zo lang gesproken tot het lukt, ook als het lastig is, zoals bijvoorbeeld bij de wietwet.

Het Kan Wél

Er staan heel veel geweldige D66-kamerleden op de lijst voor de aanstaande verkiezingen. Vandaag breek ik even een lans voor mijn fractiegenoot Matthijs Sienot die je vindt op 21 van de D66 lijst. Matthijs is een soort Grote Vriendelijke Duurzaamheidsreus die een aantal jaar geleden het duurzame online platform Het Kan Wél oprichtte – en als er iemand is die zijn eigen slogan leeft is Matthijs het wel. Hij laat in de Utrechtse gemeenteraad iedere keer weer zien dat het wél kan: dat je in een coalitie van GroenLinks tot VVD heel veel duurzame zaken voor elkaar kan krijgen (bijvoorbeeld klik, klik). En dat mensen duurzaamheid niet alleen zien als een ‘moetje’, maar dat ze er keihard voor gaan lopen als ze je aan je bindt en mogelijkheden geeft voor initiatieven van onderop, waar mensen zich in herkennen.

Het lijkt me fantastisch als Matthijs de kans krijgt om in dat soms toch wat abstracte Den Haag, op een o-zo belangrijk, maar voor veel mensen toch wat ingewikkeld onderwerp als duurzaamheid, de kans krijgt te doen waar hij goed in is: andere partijen, burgers, organisaties en bedrijven meekrijgen met zijn ontwapenende enthousiasme, bevlogenheid en humor…. Ik ben er van overtuigd dat we daar met z’n allen een stuk beter van worden.

En dat ik daarvoor voor het eerst van mijn stemmende leven op een man moet stemmen… dat moet dan maar! 🙂