Verantwoordelijk

Zo’n 10 jaar geleden besloot ik politiek actief te worden. Dat had nog best een poos geduurd. Ik was altijd al geïnteresseerd in politiek, maar eigenwijs als ik ben vond ik op álle partijen wel wat af te dingen. Tot ik in de krant een column las die de draak stak met de zwevende kiezer. Volgens de schrijver was het ónzin te verwachten dat je het op alle punten met een partij (welke dan ook) eens zou zijn. Dat vanaf de bank commentaar leveren weliswaar comfortabel, maar ook een beetje laf is. En dat je door je aan te sluiten bij een partij mee kan praten, mee kan beslissen en zo verantwoordelijk kan zijn voor het eindresultaat. Ik werd lid van D66.

De afgelopen 208 formatie-dagen heb ik nog af en toe nagedacht over die allereerste motivatie. Want hoewel ik me al bijna 4 jaar (mede-)verantwoordelijk voel voor het beleid in Utrecht – je verantwoordelijkheidsgevoel wordt, zo vind ik in elk geval, pas goed getest als het ook een beetje schuurt.

Het regeerakkoord dat vandaag werd gepresenteerd begint zo ongeveer met die schurende verantwoordelijkheid: “En ja, iedereen wil liever zijn eigen gelijk dan een compromis uitleggen. Maar daarin berusten helpt niemand verder. We willen verantwoordelijkheid nemen en vooruit komen in de beste traditie die ons land rijk is: in Nederland trekken we samen op als het erop aankomt en gaan we niet tegenover elkaar staan. We zijn vóór verschillen, maar tegen tegenstellingen.”

In het akkoord staan veel dingen die ik fijn en positief vind en een paar dingen waarop ik een beetje uit elkaar plof van trots: Zoveel extra geld voor onderwijs, voor de leraren en voor MBOs. Met heel veel aandacht voor kansengelijkheid en veel plannen en geld om dat echt concreet te maken. Stevige maatregelen op arbeidsmarktdiscriminatie en het vergroten van de diversiteit bij de politie. De uitvoering van het Roze Stembusakkoord (in dit gezelschap aan partijen toch best bijzonder), met aandacht voor LHBTIs op school, wijziging van Artikel 1 van de Grondwet en moderne gezinnen. Een ontzettend groen akkoord, met eindelijk weer extra geld voor ontwikkelingssamenwerking, een uitgebreid verlof voor vaders en meemoeders, meer wijkagenten en verplegers, een fatsoenlijk beleid voor ZZPers en (jawel) stappen naar regulering van cannabis. Geld voor laaggeletterdheid, onderzoeksjournalistiek, schuldhulpverlening en ouderen. Er komt nu echt taalonderwijs vanaf dag één voor vluchtelingen, onze Utrechtse ‘doorgaande lijn’ (niet slepen met vluchtelingen) wordt landelijk beleid en we krijgen als gemeenten veel meer te zeggen over de inburgering.

Waar het schuurt (voor mij) is ook duidelijk: de paragraaf over migratie en integratie heeft een aantal zaken waar ik vraagtekens bij heb en waar ik ronduit van baal. Omdat ik echt vind dat het kinderpardon beter moest. Omdat we een bed, bad, brood (en begeleiding!) aanpak hebben in Utrecht die wérkt om mensen aan perspectief te helpen. Omdat ik niet vind dat je je Nederlanderschap moet verdiénen (en ook niet denk dat integratie zo werkt). En omdat ik vind dat mensen die hier, na vaak veel ellende, eindelijk een nieuw thuis maken vooral recht hebben op een beetje rust en duidelijkheid.

Laat het duidelijk zijn: het D66 beeld van migratie en integratie zag er op veel vlakken anders uit. Maar het politieke klimaat in Nederland (en in Europa!) is niet het onze. Dan mag je kiezen om de handdoek in de ring te gooien. Of je neemt je verantwoordelijkheid. Omdat je al die andere dingen wél kunt bereiken. En omdat er nog héél veel mogelijk is, ook op het gebied van migratie en integratie.

Opvang van vluchtelingen en integratie van nieuwkomers in Utrecht blijft een kernpunt in mijn raadswerk. Ik voel me enorm verantwoordelijk voor een beleid dat, om te beginnen in Utrecht, zorgt dat mensen een dak boven hun hoofd hebben, dat ze mee kunnen doen en Utrechter kunnen zijn. Daarvoor zal ik me de komende tijd blijven inzetten.

Heb je daar vragen of zorgen over? Laat het me vooral weten!