Halverwege

7863145220_ca0d688066We zijn op de helft!

Twee jaar geleden waren we in de overwinningsroes, nog wennend aan onze fractiegenoten, portefeuille, procedures en papierwerk.  Ik kan het me nu moeilijk meer voorstellen… wat is er de afgelopen 24 maanden ontzettend veel gebeurd!

Ik ben langzamerhand gewend geraakt aan de nogal absurde tijdsbelasting – en belangrijker nog: mijn gezin ook. Als ik, zoals de afgelopen week, ineens een paar avonden thuis ben is het bijna wennen (voor iedereen!). Wat lastiger blijft is niet de hoeveelheid tijd, maar wel dat het raadswerk soms overal tussendoor komt: een dagje werken voor een opdrachtgever (want ja, dat doe ik ook nog steeds) wordt soms ineens doorkruist door een paar mondelinge vragen die écht nog even moeten. En ik heb ook wel eens in een hoekje van een indoor-speelparadijs gepoogd de Utrechtse pers telefonisch te woord te staan (dat is geen aanrader, trouwens).

Nu ik meer gewend ben, meer de weg ken en meer mijn dossiers ken, dringt het door hoeveel je echt kunt laten gebeuren als het je gegeven is op deze stoelen te zitten. Ik heb mijn raadslidmaatschap vaak vergeleken met een olietanker: je staat aan de knoppen – even een bochtje doen is er niet bij, maar een klein beetje bijsturen kan zeker. En meer en meer heb ik ook het gevoel dat dat, binnen die bescheiden marges, ook echt lukt. Door meer en meer gebruik te maken van de hele gereedschapskist die je als raadslid tot je beschikking hebt.

Zo waren er de afgelopen periode mooie ‘kleine’ overwinningen via de ge-eigende kanalen – zoals de motie over een platformdag voor Zorgverslimming, die er gaat komen voor al die initiatieven die in Utrecht de zorg proberen slimmer en beter te maken. Dan zijn er de zaken die er vooral komen door heel veel overleg en langzaam groeiend inzicht – zoals de doorgaande lijn voor ‘Utrechtse’ vluchtelingen; zodat vluchtelingen uit de Utrechtse noodopvang straks ook hun tijdens hun procedure en met hun verblijfsvergunning in onze stad blijven.

Door de netwerkrol die je ook hebt gaan dingen vaak gebeuren doordat je mensen die elkaar echt zouden moeten kennen, even aan elkaar koppelt – en als die mensen dan gaan rennen, dan komt er ineens zoiets moois als meer zichtbaarheid en acceptatie voor LHBTs in de wijken. Soms bereik je het meeste door iets op een andere manier iets op de kaart zetten: het stadsgesprek over Integratie dat ik initieerde is bijvoorbeeld de eerste keer dat de gemeenteraad gebruik gaat maken van dit instrument. Het idee is dat we zo met de gemeente en partijen uit de stad gaan komen tot een Utrechtse Agenda voor Integratie, zodat de vluchtelingen die in onze stad landen, straks ook echt mee kunnen doen. Of de expertmeeting over Toegankelijkheid, die we vorige week hielden, en waar voor de hele raad aangrijpingspunten uitkwamen om op dit thema in beweging te komen. En tenslotte kun je soms achter de schermen iets betekenen voor iemand: voor een vluchteling in de knel of iemand die al tijden iets probeert te regelen in zijn buurthuis.

Sommige dagen zijn een achtbaan: schakelen tussen bewoners, pers en mede-raadsleden, over onderwerpen van speeltuinen, tot begeleid wonen, tot integratie en toegankelijkheid. Maar de energie van al die mensen én het geweldige team van fractiegenoten en fractiemedewerkers maken het iedere keer weer tot een klein of heel groot feest om dit te kunnen doen.

Ik ben er voorlopig nog niet klaar mee. Kom maar op met die volgende twee jaar!