Kippen en Condooms

20140603_130311Ik schreef al eerder hoe een raadslidsmaatschap je soms een uniek inkijkje geeft in het leven in de stad – juist ook in het leven van mensen die je anders misschien niet snel ontmoet.

Mijn werkbezoek gisterenmiddag is bij de Laagdrempelige Opvang (LDO) van het Leger des Heils aan de Oudwijkerveldstraat. Hier worden mensen zonder dak boven hun hoofd opgevangen voor maximaal 6 maanden – in die tijd wordt gekeken wat ze kunnen doen om een meer permanente woning te krijgen (al dan niet onder begeleiding) en wat ze aan dagbesteding kunnen doen. Met de medewerkers spreek ik over de relatie met de buurt en over de lastige opgaaf om, ook als cliënten er klaar voor zijn, een doorstroomplek (bijvoorbeeld een appartementje) voor ze te vinden. Naast de medewerkers van de LDO schuiven er een aantal cliënten aan, die meediscussiëren over de overlast in het Lepelenburgpark en vertellen over hun leven vóór de opvang: Hoe Dennis ooit berooid terugkwam uit het buitenland, hoe Youssef in paniek zijn huis in de fik stak toen hij dreigde uitgezet te worden, en hoe Ruud jaren in een tent in Amelisweerd woonde, tot hij doodziek werd van een tekenbeet. Tegenwoordig kan Dennis zijn ideeën over betere zorg kwijt in de cliëntenraad, heeft Youssef weer een eigen woonplek en werkt hij als vrijwilliger in de LDO en heeft Ruud een prachtig tuintje gemaakt op de binnenplaats. Hij heeft de manager van de LDO gevraagd om kippen.

Diezelfde avond wordt ik thuis opgehaald door Hamid, die als gezondheidsbevorderaar bij de Gemeente Utrecht werkt. Hij houd zich bezig met preventie en medische zorg aan zéér moeilijk bereikbare groepen: mensen zonder verzekering of huisarts en met weinig ideeën over hoe ze aan zorg komen. Met Hamid rijdt ik langs theehuizen, coffeeshops en shishabars in Lombok en Kanaleneiland. Overal wordt hij joviaal begroet door medewerkers, die ruimte maken voor zijn folders, die thee voor ons maken en die de klanten met grote armgebaren tot stilte manen: “Luisteren, voor je eigen belang!”.

Ze luisteren, eigenlijk tot mijn verbazing, allemaal: van Marokkaanse mannen op leeftijd boven een kaartspel tot baldadige jongens in de shishabar, naar de verhalen van Hamid over illegale tandartsen, Hepatitis, drugs, toenemende HIV in Marokko en herpes op je lip “en op je ding”. De oudere mannen stellen hun vragen, met één oog op mij, in het Arabisch, de dapperste jongens vragen besmuikt in het Nederlands waar je een gratis SOA test kan doen. In het voorbijgaan spreekt Hamid een jongen aan op de bak in saus verdronken fastfood in zijn hand: “Is dat nou gezond? Waar is de groente?”, terwijl Hamid alweer in een nieuwe vraag duikt vindt de jongen een snippertje sla tussen zijn saus: “Hier man, groente!”. In het theehuis vraagt een beleefde man of ik er voor het eerst ben. Met een blik op de 80 Marokkaanse mannen moet ik daar een beetje om griffelen: “Hoeveel Hollandse vrouwen krijgen jullie hier gewoonlijk?”. Daar moet hij even over nadenken….

Als dank voor het luisteren krijgt iedereen een condoom. Voor het aanstaande WK heeft Hamid speciaal petjes laten maken om uit te delen: Oranje petjes met “Better safe than sorry”.