Perspectief

Je zou het bijna vergeten in de storm van de kandidaatstelling en de campagne, maar ik heb ook nog een ‘gewone’ baan. Voor die baan, als programma manager voor een Nederlandse non-profit vertrok ik afgelopen dinsdag weer voor 10 dagen naar Kenia. Mijn werk bestaat uit het coachen van lokale organisaties in de implementatie van ICT projecten op scholen en in boerenorganisaties, wat betekent dat ik veel in vergaderzaaltjes en op kantoren zit, maar ook in vergaderingen van boeren of in een meeting met ouders en leraren van een afgelegen school.

Zo’n werktrip naar Kenia zorgt voor wat perspectief op wat je eigenlijk doet en waarvoor. Nieuwe ideeën ontstaan meestal niet achter een bureau in Den Haag, maar vooral in gesprekken met mensen die uit de scholen en boerenorganisaties zelf komen. Motivatie komt van de verhalen en acties van de gedreven Keniaanse professionals waarmee ik werk, die met eindeloos geduld ‘hun’ boeren of leraren trainen. Ik stel me zo voor dat dat voor het raadswerk niet anders zal zijn – ook al komen de verhalen dan van iets dichterbij.

Iemand vroeg me eens of de problemen die ik hier in Kenia tegenkom me niet heel cynisch maken ten aanzien van de (veel kleinere?) problemen in Nederland. Daar geloof ik niet zo in. Je kunt ieder probleem wegredeneren met de opmerking “dat het elders erger is”. Maar daarbij zie ik vooral veel overeenkomsten: ook hier kost het moeite jonge mensen te interesseren voor landbouw, ook hier staan er enorm gedreven leraren voor de klas in de meest moeilijke scholen (en laten dat nou net twee zaken zijn die we met ICT wat makkelijker kunnen maken – zie hier en hier ). Gemotiveerde mensen het beste uit zichzelf laten halen – of dat nou een Keniaanse jonge boer is die graag een echte ondernemer wordt of een stel leerlingen in Overvecht die hun eigen talenten ontwikkelen met een beetje extra support – is wat me hier én daar drijft.

Natuurlijk blijft het daarnaast ook gewoon gezond geconfronteerd te worden met een andere (niet noodzakelijk ergere) realiteit en te beseffen dat de gemeenteraad van Utrecht niet het middelpunt van de wereld is (en ik zelf ook niet). Overigens hóef je daar niet voor naar Kenia, zoals ik van de week in deze prachtige speech zag.

Hoewel ik om me heen zie dat raadswerk een waanzinnig drukke baan op zich is vind ik het al met al niet zo gek om raadsleden vooral ook bezig te laten zijn met ánder werk. Misschien niet eens om ze, zoals vaak wordt gezegd, midden in de maatschappij te laten staan – want ik denk eerder dat iedereen vooral in zijn geheel eigen kantoortuin staat. Eerder om op ideeën te blijven komen, verhalen en opinies van andere mensen te horen, gemotiveerd te blijven en te herinneren waar je het ook alweer voor deed – perspectief behouden dus.

Overigens heb ik deze week nog niet durven vertellen dat ik de politiek in wil. De Kenianen om mij heen beschouwen, zonder uitzondering, politiek als het meest belachelijke beroep dat er bestaat. Ook een perspectief om te behouden misschien?

579565_10150815854666732_1655941038_n