Rinus

CaptureEen paar maanden geleden was de onderwijstour in Utrecht: Paul van Meenen en Alexander Pechtold bezochten verschillende onderwijsinstellingen en gingen ’s avonds met een zaal vol jonge mensen over onderwijs in gesprek in Ekko. Paul van Meenen had het over onderwijskwaliteit en de rol van leraren daarin: “Wie herinnert zich niet die docent die je de inspiratie heeft gegeven waar je de rest van je leven de vruchten van plukt?”

Ik herinner het me nog. Op mijn middelbare school was ik een drukke leerling: schoolkrant, reisjes en acties. Niet zelden tegen leraren of vóór dingen die niet konden op een Christelijke Scholengemeenschap in de Alblasserwaard. Ik was geen slechte leerling, maar wel opstandig en voor docenten niet zelden irritant, denk ik achteraf.

Rinus was geschiedenisdocent op mijn school. Hij kon bevlogen vertellen, maar ik herinner me vooral zijn betrokkenheid bij zijn leerlingen. Volgens mij kwam de goede man nooit aan lunchen toe, want hele lunchpauzes gingen op aan zijn luisterend oor en aan leerlingen die daar behoefte aan hadden. Toen ik een moeilijke tijd had thuis pikte hij me op in zijn rammelende 2CV voor een tochtje naar een fototentoonstelling in Rotterdam en een drankje in Jazzcafé Dizzy. God, wat voelde ik me stoer en serieus.

Toen Paul begon over inspirerende docenten was dat het eerste beeld dat in me opkwam. Toen ik het er van de week met vrienden over had, had vrijwel iedereen dezelfde reactie, vaak met een prachtig verhaal over hun eigen favoriete docent.

Juist ook die verhalen gaan over docent zijn voor mij, omdat een school zoveel meer is dan een plek waar je vakken leert. De komende weken staan we als D66 Utrecht even stil bij al die docenten en hun o-zo belangrijke, maar soms ook zware vak. Een kleine spotlight en een bescheiden bedankje. Ouders en leerlingen van basisscholen kunnen hun allerbeste, meest inspirerende en betrokken docent nomineren als Beste Docent van Utrecht. Ik verheug me nu al op de mooie verhalen!