Sekse

DSC01999Vorige week ging ik met vriend een lang weekend naar Stockholm. Op het vliegveld aldaar ontstond er onder de aankomende Nederlanders enige verwarring: ondanks het enorme bord bij de ingang van de toiletten waarop zowel een mannetje, een vrouwtje als een kindje stond, bleek het nogal ontregelend voor sommige mensen om ineens in een gemixte rij te staan.

In februari van dit jaar vroeg ik in de commissiebehandeling of de gemeente Utrecht voortaan zo veel mogelijk de aanduiding man of vrouw kon weglaten van haar formulieren. Na een toezegging van de wethouder hoef je bij het aanvragen van een evenementenvergunning of bij het laten ophalen van je grof vuil inmiddels niet meer te laten weten of je een man of vrouw bent. Maar mijn verzoek riep bij heel veel bekende en onbekende mensen die ik daarna sprak vooral de reactie op “of ik echt niets belangrijkers te doen had”.

Wat veel mensen zich maar moeilijk kunnen voorstellen is dat voor sommige anderen, bijvoorbeeld voor transseksuelen, hun sekse ongeveer de meest intieme vraag is die je ze kunt stellen. Omdat het voor veel mensen niét vanzelfsprekend is, een worsteling, of heel persoonlijk. De film “Selma”, over Marten Luther King bevat een scene waarin een dame wordt gevraagd op een overheidsformulier haar ras in te vullen. Het gevoel dat dat oproept, dat moet het voor veel mensen zijn. Om nog maar niet te spreken over de praktische problemen waar mensen tegenaan lopen als de sekse die ze in het hokje aanvinken niet gelijk is aan de sekse die de buitenwereld ziet.

Enkele maanden na het debatje over het afschaffen van sekseregistratie was er op het stadhuis een bijeenkomst over transgenders op de werkvloer. Er waren voorbeelden van goede werkgevers die hun personeel indrukwekkend sterk hadden ondersteund tijdens hun transitie (van man naar vrouw of andersom). En met een aantal van de dames voerde ik hilarische gesprekken over panty’s en groeiende borsten. Maar natuurlijk waren er ook minder mooie verhalen over gênante, openlijke confrontaties over een ov-jaarkaart in een overvolle trein, met een weinig sensitieve conducteur.

Natuurlijk is er meer ellende in de wereld, maar het doet me iets, die verhalen. Omdat het om mensen gaat die, helaas met soms heel veel strijd, eindelijk geland zijn in wie ze eigenlijk altijd al waren. Als je dat ook maar een heel klein beetje makkelijker kan maken… dan ga je dat toch niet laten?

En ondertussen gaat het afschaffen van de sekse vragen dankzij D66 collega’s in andere gemeenten gelukkig als een lopend vuurtje door Nederland: Amsterdam, Eindhoven, Deventer, Almere, Westland…